Oorlog en Vrede - L.N. Tolstoj

Deze indrukwekkende klassieker heb ik nu eindelijk herlezen - of toch niet?
Dat zit zo. Ik las nu van dit boek de dwarsliggeruitgave (met voor- en nawoord erbij 1785 p.) in een nieuwe vertaling van Peter Zeeman en Dieuwke Papma. Maar het is geen vertaling van wat in het nawoord van Anne Pries de 'canonieke versie' wordt genoemd. Tolstoj heeft het boek namelijk vele malen aangevuld, herschreven en heringedeeld, zodat een soort wirwar aan versie is ontstaan. En aangezien Tolstoj zelf nooit een 'juiste' versie heeft aangewezen, schijnen er nu twee versies te zijn die door de deskundologen als canoniek wordt aangemerkt. Een daarvan staat dus, naar ik aanneem, in mijn boekenkast in de vertaling van René de Vries. Als dwarsligger is nu echter een eerdere versie, waarschijnlijk 'de' eerste versie van het verhaal uitgebracht. Daarover schreef (volgens Anne Pries) een Russische bespreking toen deze versie in 2000 werd uitgebracht: "De tekst is ongeveer half zo lang als de canonieke versie en vijf maal zo interessant. Hij bevat meer vrede en minder oorlog, terwijl de filosofische uiteenzettingen veel beknopter zijn." Nu begrijp ik dus beter waarom ik dit boek - dat nu bijna leest als een trein - indertijd maar met moeite door kwam en waarom het aantal oorlogsscènes me dit keer zo meeviel. En het maakt me aan het twijfelen: al lezende heb ik de dwarsligger af en toe vergeleken met het boek uit m'n kast, en zag dan dat de personages en de gebeurtenissen wel overeenkwamen, maar ook dat ze veel en veel uitgebreider waren beschreven. Ik was dus eigenlijk van plan nu in één ruk door te gaan met deze 'lange versie', maar na lezing van het nawoord weet ik dat niet meer zo zeker: zit ik wel te wachten op meer filosofie en meer oorlog? Nou ja, dat zien we nog wel.
In ieder geval kan ik deze oerversie aan iedereen aanraden. Waar hij over gaat, veronderstel ik als min of

The Art of Fielding - Chad Harbach

Dit boek (510 p.), dat ik overigens gedeeltelijk las in de Nederlandse vertaling van Joris Vermeulen, las ik soms met plezier, soms met moeite. Het begin vond ik saai, en net toen ik me begon af te vragen of daar nog verandering in zou komen bracht Harbach Moby Dick in het geweer. Omdat ik dat ooit een heel goed boek vond, was dat reden om verder te lezen. Helaas wordt er met het boek Moby Dick door Harbach verder weinig gedaan - althans: ik heb dat niet herkend. In de leesclubvragen die ik later over het boek kreeg, wordt gesuggereerd dat monomanie in The Art of Fielding, net als in Moby Dick, een thema is. Tsja. Als daar de overeenkomst ophoudt, dan is dat wel erg mager. En meer overeenkomst zag ik dus niet (maar waarschijnlijk, zie het eind van dit verslag, ligt dat aan mij). Het feit dat de honkbalploeg waar het boek over gaat de Harpooners heet en er harpoeniers op de schooldas staan, zei me verder niet zo veel.
Afijn, na de teleurstelling over 'te weinig Moby Dick' werd het boek toch wel leuk om te lezen, omdat het

Diverse boeken (niet) uitgelezen

Hm, nu heb ik niet alleen m’n weblog maar ook het lezen van een aantal boeken een beetje laten versloffen. Door een combinatie van factoren: boeken die me niet zo aanspraken, een vakantie, en een ‘verplicht’ te lezen boek voor m’n IRL-leesclub.
Nu dus een poging tot een update:

Mendelssohn op het dak – Jirí Weil
Dit boek (246 blz., vertaling Kees Mercks) las ik alweer enige tijd geleden. Ik vond het best goed, maar minder goed dan ik op grond van lovende verhalen had verwacht. HhhH van Binet – waarin dit boek ook genoemd wordt – beviel me aanzienlijk beter. Verder weet ik nog dat ik het  jammer vond dat het nawoord van Philip Roth een nawoord was, en geen voorwoord. Ik dacht dat ik het boek misschien (nog) beter had kunnen waarderen als ik zijn informatie tevoren gelezen had.  Verder heeft het verhaal niet zo veel indruk gemaakt dat ik het nu nog na zou kunnen vertellen. Ja, natuurlijk, het gaat over de oorlog en speelt zich af in Tsjechoslowakije. Het incident met het beeld van Mendelssohn is een soort kapstok om diverse personages

Wij zijn maar wij zijn niet geschift – Tim Krabbé

Van dit boek (407 p.) over de schietpartij van Columbine ben ik zeer onder de indruk. Krabbé heeft een enorme speurtocht ondernomen op internet – waarop al zijn bronnen te vinden zijn, of soms: waren – om verslag te kunnen doen van de moorden die Eric Harris en Dylan Klebold pleegden op hun middelbare school en van de gebeurtenissen die daaraan vooraf gingen. Die gebeurtenissen die eraan vooraf gingen beslaan het grootste deel van het boek: na een naar zijn aard uiterst spannende  beschrijving van de moorden op 20 april 1999 – niets gefictionaliseerd, alles gereconstrueerd op grond van politierapporten, geluidsopnamen en getuigenverslagen, zoals het hele boek – gaat Krabbé terug naar het najaar van 1993, het jaar waarin Eric en Dylan elkaar als twaalfjarigen leren kennen. Het lijken twee tamelijk gewone jongens uit

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween – Jonas Jonasson

Ik vond dit best een leuk boek (351 p., vertaling Corry van Bree), deze winnaar van de Swedish Booksellers Award waarvan in Nederland meer dan 65.000 exemplaren zijn verkocht, maar ik moest er niet zo hard om lachen als – kennelijk – veel andere lezers. Op de achterflap staan zoals gewoonlijk aanprijzende teksten, en die van nu.nl vind ik tamelijk goed getroffen: ‘zwartkomische Zweedse roman laat zich lezen als een roadtrip met Forest Gump achter het stuur’. Ik heb Forest Gump wel niet gezien, maar ik begreep van een medelezer dat in die film de hoofdpersoon ook bij allerlei belangrijke wereldgebeurtenissen is betrokken. Dat is deze honderdjarige, Allan, ook.  Op zich een leuke manier om

Loverboy – René Appel

Ik ben wel een fan van René Appel, maar dit boek (277 p.) vind ik beslist een van zijn mindere. Een vrouw die bedrogen wordt door haar man. En thrillers schrijft, waardoor haar hoofd op hol slaat. Het loopt dus flink mis, maar Appel weet in dit boek de spanning slecht op te bouwen en vast te houden. Misschien ook omdat hij de schrijfsel van hoofdpersoon Yoka deel uit laat maken van het boek: we lezen mee hoe Yoka een nieuw avontuur van haar detective Anouk schrijft, maar jeetje, Yoka schrijft nog slechter dan Appel in dit boek. Het idee is dus leuk, maar de uitwerking vond ik beslist geen genoegen om te lezen. En normaliter vind ik Appel’s verhalen psychologisch sterk, maar dat ontbrak er dit keer naar mijn idee ook aan. Het boek gaat over de vrouw en de minnares van een man die vreemd gaat: dat levert nu eenmaal nogal voorspelbare psychische beslommeringen op. Jammer, maar: volgende keer beter.

Op weg – Jack Kerouac

Dit boek (vertaling John Vandenbergh) had ik al heel lang in mijn kast staan als aanrader van een voormalig vriendje. Dus toen ik onlangs de nieuwe film die ernaar is gemaakt zag, en die best aansprekend vond, besloot ik ook het boek eens te proberen. Helaas, dat sprak minder aan. Ik las een stukje, legde het weg, las weer, en legde het weer weg. Misschien toch geen goede match met de beelden uit de film? Ik weet het niet. Weet alleen dat ik momenteel, na 89 bladzijden, totaal niet nieuwsgierig ben naar het vervolg. Het boek kan dus voorlopig weer terug in de kast ;-)

Donna Leon – Nobilità

Ja, ik ben wel eens kritisch geweest over Leon, maar ik moet m’n mening langzamerhand toch herzien. Ze schrijft gewoon best lekkere detectives. Daarbij speelt mee dat in dit boek (199 p.,  vertaling Els Franci-Ekeler) het privéleven van commissaris Brunetti niet echt een prominente rol speelt en ik al gewend ben aan de uitweidingen over het Italiaanse eten. Daar tussendoor is dit gewoon een goed en spannend verhaal over het lijk van een bijna twee jaar geleden ontvoerde Venetiaanse jongen ‘van nobel bloed’. Wat is er gebeurd na de ontvoering, en wie heeft dat op z’n geweten? Brunetti komt er keurig achter, zij het wat traag omdat hij de aanwijzigen over het rookgedrag van de jongen en zijn plotselinge ziekte niet hoog op z’n prioriteitenlijstje zet. Maar hij komt er uit. En ik ben er inmiddels ook al aan gewend dat dat bij Leon nooit tot gerechtigheid leidt, dus daar denk ik met Vonnegut dan maar over: so it goes :-)

Snow Flower en de geheime waaier – Lisa See

Dit boek (vertaling Susan Ridder) nam ik ter hand omdat ik na Wij zijn maar wij zijn niet geschift van Tim Krabbé (waarover later meer) behoefte had aan iets lichters, aan gewoon een mooi verhaal. En dit boek voldeed daarvoor in eerste instantie prima. Het gaat over het leven in China in de 19^e eeuw, een onderwerp dat me altijd interesseert. Ik begon dus vol goede moed aan het verhaal van Lily, dochter van een arme boer, die voeten blijkt te hebben die zeer geschikt zijn om in te binden, zodat ze hogerop kan trouwen. En een ‘laotong’ (soort vriendin voor het leven) krijgt uit een gegoede familie. Daarbij wekt de inleiding van het boek, waarin de bejaarde Lily zegt terug te zullen gaan kijken op haar leven, de indruk dat er nogal wat heftigs zal gebeuren. Maar dat maakt See niet helemaal waar – in ieder geval niet in de 157 bladzijden die ik van dit boek gelezen heb. Ik begon me gewoon steeds meer te realiseren dat Pearl S. Buck dit soort boeken veel beter kan schrijven, dus toen de ‘doorleesfactor’ van dit boek steeds verder daalde, besloot ik het weg te leggen. Volgende keer gewoon weer Pearl S. Buck over China ;-)

De diamantsmokkelaars – Ian Fleming

Dit boekje (186 p., vertaling Tuuk Buijtenhuijs) vertelt volgens de achterflap een ware geschiedenis. Ik citeer:  “Ian Fleming geeft een verslag van een van de grootste smokkelhandels in diamanten en vertelt hoe Interpol er in geslaagd is deze handel droog te leggen en de belangrijkste personen te arresteren”. Jammer genoeg klinkt dit veel concreter dan de inhoud van het boekje. Daarin vertelt Fleming over een gearrangeerde ontmoeting met een man, John Blaize, die heeft meegewerkt aan een operatie om diamantsmokkel tegen te gaan, en die vertelt hem over een aantal van zijn acties. Die hebben zich afgespeeld halverwege de jaren vijftig, dus volop in de koude oorlog. Daarom willen de diamantmonopolisten niet alleen tegengaan dat arbeiders diamanten naar buiten de mijnen smokkelen

Slaughterhouse-Five or The Children’s Crusade – Kurt Vonnegut

Dit boek (215 p.) stond al lang op mijn tbr-lijst en nu heb ik het dus eindelijk gelezen. Voor wie het niet weet: dit is Vonnegut’s ‘book about Dresden’, en daar was ik dus erg nieuwsgierig naar. Niet omdat ik Vonnegut als schrijver al kende, maar wel omdat ik door Het stenen bruidsbed van Harry Mulisch kennis had gemaakt met het hier bedoelde Dresden (hier bedoeld is het Amerikaanse bombardement op die stad in WO-II ), daarvan onder de indruk was en er dus nog wel een boek over wilde lezen. Maar helaas gaat Slaughterhouse-Five, hoewel Vonnegut in het eerste hoofdstuk duidelijk maakt dat dit toch echt zijn boek over Dresden is, maar zeer beperkt in op de gebeurtenissen daar. Het is wel een verhaal over een soldaat die

Claim - Charles den Tex

Dit is een boek (306 p.) van Den Tex uit 1996, en ik wist eigenlijk niet dat hij al zo lang schreef. Maar het is misschien wel een vroege, maar ook een echte Den Tex, voor zover ik dat kan beoordelen (ik las hiervoor alleen CEL en De macht van meneer Miller). Interessant en spannend, dus. Om hier verder niets te verklappen houd ik het bij de tip: let op de naam van de boot. Want daar gaat dit boek over: Ellen Brachman, schadebehandelaar bij scheepsverzekeraar European Hayward, heeft het gevoel dat er fraude in het spel is bij het zinken van een schip dat onlangs voor 56 miljoen bij haar werkgever is verzekerd. Maar hoe bewijs je dat? Om dat uit te leggen geeft Den Tex je in dit boek een interessant kijkje in de ingewikkelde

Een betere wereld – Julia Alvarez

Dit boek (412 p., vertaling Ineke van Bronswijk) las ik in het kader van een bookring. Dit schreef ik erover op bookcrossing:
Hm, moeilijk te zeggen wat ik van dit boek vind. Ik begon er aan omdat ik wel zin had in een soort feelgoodboek (zo ziet het er naar mijn idee uit) over interessante vrouwen. Een feelgoodboek leek het in het begin wel te zijn. Over interessante vrouwen? Hm, die Alma is al vijftig maar hoopt nog van haar echtgenoot te leren hoe ze sneeuw moet ruimen. Huh? Verder is ze depressief en maakt zich zorgen omdat het haar niet lukt om het boek te schrijven waarvoor ze al een contract heeft afgesloten. Ook al niet zo aansprekend, en bovendien naar mijn smaak allemaal tamelijk knullig op papier gezet. Gelukkig sprak het verhaal over Isabel me, zeker in het begin, meer aan: levend in 1803 besluit ze haar veilige,

De heimweefabriek – Douwe Draaisma

Weer een interessante Draaisma, dit boekje (130 p.) over geheugen, tijd en ouderdom, zoals de ondertitel luidt. Het gaat hoofdzakelijk over de werking van het geheugen als je ouder wordt. Een hoofdvraag is waarom oudere mensen (vanaf ongeveer zestig) steeds meer en scherpere herinneringen hebben aan hun jeugd (en dus navenant minder aan recentere tijden). Draaisma noemt een aantal indrukwekkende voorbeelden van dat fenomeen, dat ‘reminiscenties’ heet. Maar een echt antwoord op de vraag is nog niet gevonden. Wel ontzenuwt Draaisma en passant enkele mythen over het het geheugen/de hersenen. Zoals dat

Pet Sematary – Stephen King

Ooit las ik een boek van Stephen King dat me aangenaam verraste. Later vernam ik van iemand (waar, wanneer?) dat Pet Sematary zijn beste boek zou zijn. En onlangs vond ik dat boek (396 p.) op een bookcrossmeeting, dus nieuwsgierig begon ik te lezen. Helaas bleek dit boek niet mijn ding.
Al tamelijk in het begin een was er een nogal enge en  onsmakelijke scene i.v.m. een
overlijden  (dit is een poging om dit zonder verklapper te zeggen ;-)). Toen ben ik wat gaan googelen, want had geen zin in een boek dat op die manier door zou gaan, ik ben helemaal geen type voor horror. Maar uit – meestal toch wel enthousiaste – reacties op google maakte ik op dat het verhaal weer rustig